Moeten de cultuurbladzijden worden gered van de barbaren?

Een aantal journalisten, verenigd in Press For More, ijvert sinds enige tijd voor de redding van de cultuurbladzijden in uw dagelijkse krant. Kort samengevat argumenteren zij dat de zogenaamde meerwaardezoeker zijn gading steeds minder vindt in zijn fel gekoesterde kwaliteitskrant, omdat commerciële belangen ervoor zorgen dat kwaliteit steeds meer moet onderdoen voor populariteit. Quod erat demonstrandum?

Morgen geen gazet?

Onmiskenbaar hebben ze ergens een punt. Commerciële belangen spelen inderdaad een steeds grotere rol, en adverteerders bepalen een groot deel van de omkadering van uw dagelijkse portie leesvoer. Dat heet kapitalisme. Steeds dieper dringt het economische systeem door in uw dagelijkse leven, daar ontkomt u niet aan, zelfs al leest u de meest kritische krant. U zult advertenties moeten dulden van automerken, voedingsfabrikanten, en elke manager in een duur pak die enkele duizenden euro’s veil heeft om een halve pagina in te nemen van uw favoriete dagblad. Anders hebt u morgen geen gazet meer.

Maar daarom hoeft u die troep nog niet te lezen, evenmin moet u het nemen dat de kwaliteit van de geschreven stukken erop achteruitgaat. Maar hangt het één noodzakelijk samen met het ander? Worden journalisten gehinderd bij het schrijven van een goed stuk omdat die dekselse 4x4 op de pagina ernaast staat te dringen? Ik dacht het niet.

Da’s rock’n’roll

Artikels over klassiek, opera en danstheater verliezen terrein ten voordele van entertainment, pop en lifestyle. Maar moeten we hier spreken over een teloorgang? Misschien werd het wel tijd dat de media eindelijk oog kregen voor enkele traditioneel ondergewaardeerde kunsten zoals popmuziek en strips. Daar zitten echte pareltjes tussen die gedurende ruime tijd weinig waardering kregen in serieuze media. ‘Als de massa het goed vindt, is het slecht’, was al te lang het credo.

Schrijven zelf is rock’n’roll, een levend proces waarin trends komen en gaan en weer terugkomen en verdwijnen. Net zoals pompeuze rockgroepen met ellenlange solo’s ooit plaats moesten ruimen voor het jonge geweld van de punkrock, met songs die niet veel langer waren dan ‘One Two Three Four’, moeten slaapverwekkende recensies ook plaats maken voor vinnigere stukjes die bondig, amusant en to the point zijn. Dat is een verandering van stijl, maar ook een verademing, en ook in dit genre zal kwaliteit uiteindelijk komen bovendrijven.

Al wat belegen is moet na een tijdje wijken voor jong en fris geweld. Misschien is de slinger wat te ver doorgeslagen, waardoor populaire nitwits meer aandacht krijgen dan ze aankunnen of verdienen, en enkele gedegen kunstenaars (en journalisten) het tijdelijk met wat minder moeten stellen. Laat dit voor deze onfortuinlijke schrijvers, de verworpenen der aarde, een tijd van herbronning zijn, zodat ze origineel en krachtig kunnen terugslaan als de slinger weer de andere kant opgaat. We kijken er naar uit. Ondertussen groeten wij u.

Zeg dat Zigi het gezegd heeft…