Markante Kerstverhalen - Deel 1

Om het jaar in schoonheid af te sluiten heb ik nog 3 markante kerstverhalen voor u in petto. Deze worden telkens met 1 dag tussen gepubliceerd.

Het eerste verhaal gaat over een man die zich ondanks zijn zware ziekte blijft ontfermen voor zijn medemens, in dit geval de daklozen in Brussel.

Het tweede stukje gaat over de onverwachte kersthit in Groot-Brittanië dit jaar.

Het derde en laatste stukje is een luisterverhaal van Wouter Deprez over zijn bizarre ontmoeting met de bende van Menen. Dit 2 uur durende verhaal was eerder te horen op Radio 1. Hier gepubliceerd met toestemming van Wouter Deprez zelve.

Kerstman voor de daklozen

‘Ondanks zware ziekte blijft Roger zich inzetten voor de daklozen in Brussel’.

Roger Simons is een man van 49 jaar, ex-rijkswachter, maar in zijn hart nog steeds een ‘zwaantje’. Zijn motor staat sinds kort aan de kant, maar niet te koop. Dat krijgt Roger niet over zijn hart. Medische redenen dwongen hem tot vervroegd pensioen. Een jaar geleden kwam het slechte nieuws. De ziekte van Kahler. Botkanker. Ongeneeslijk. Het sloeg in als een bom. Waarom hij? Wat had hij misdaan? Vader van vier kinderen, gelukkig hertrouwd, en bovendien chapterleader van de afdeling Noord-Limburg bij Bikers for Christ (BFC).

Zijn motor mag dan al aan de kant staan, aan zijn idealen blijft hij trouw. Hoewel de kanker vreet aan zijn energie blijft de man verbeten doen wat volgens hem wordt verwacht van een goed Christen: de naakten kleden en de hongerigen voeden. Daarom trekt hij twee keer per jaar naar Brussel, om daar samen met zijn motorclub daklozen te voorzien van kleren en een warme maaltijd. Ik mocht voor één keer mee als gelegenheidsmedewerker.

Er wordt verzameld onder een brug vlakbij het Zuidstation in Brussel. Zo’n veertig mensen komen met volgeladen auto’s toe en beginnen koortsachtig uit te laden. Plaveien worden gekuist om de geur van urine te verdrijven. Tientallen tafels worden opgesteld om de verzamelde kleren op uit te stallen, warme maaltijden worden bereid door mannen en vrouwen in motor-outfits. Ze dragen stoere lederen jassen met prints van BMW (Be My Witness) en 777, een parodie op 666, the number of the Beast. Daarmee profileren ze zich letterlijk als de tegenhangers van de Hell’s Angels.

Honderden daklozen verzamelen ondertussen ongeduldig aan de geïmproviseerde ingang. Na een woordje van bezinning door organisator ‘Biker Bherke’, de oprichter van BFC Belgium, storten de daklozen zich op dit uitzonderlijke festijn. Met kartonnen dozen haasten ze zich vervolgens naar de uitgestalde kleren om er de mooiste of de best passende uit te kiezen. Zoveel als ze kunnen dragen, nemen ze mee. Daarna verdwijnen de meesten weer, anoniem de avond in.

Ik hoor talen waar ik geen woord van versta, maar kan de dankbaarheid van hun gezichten aflezen. “Een heel mooi gebaar”, vertellen sommigen spontaan aan iedereen die meewerkt. De meesten denken er net zo over, al zie ik al eens een enkeling morren, omdat een ander er met een kledingstuk vandoor is dat hij zelf ook wel gewild had. Je kan niet iedereen tevreden stellen.

Twee hectische uren later is alles uitgedeeld en worden de lege tafels weer ingepakt. Het hele gebeuren laat een diepe indruk na bij iedereen die heeft meegeholpen. Opluchting ook, dat het weer goed verlopen is, want het is toch telkens weer een beetje chaotisch. En het besef nu weer naar huis te kunnen, wat ineens niet meer zo vanzelfsprekend lijkt.

De vermoeiende dag weegt zwaar op Roger. Zijn ziekte heeft hem uitgeput en houdt hem de hele daaropvolgende week aan bed gekluisterd, maar aan stoppen wil hij voorlopig niet denken. “Misschien moet ik mijn motor binnenkort inruilen voor een rolstoel. Maar zolang ik het lichamelijk aankan, zal ik dit blijven doen. Mensen in nood proberen te helpen is voor mij de kern van de Christelijke boodschap. Kerstmis is een feest van liefde en vergeving. Met BFC dragen wij die liefde uit door onze daklozenwerking. Een tijdje geleden zat er een brief in de brievenbus. Iemand die jaren dakloos was geweest had nu eindelijk een woonplaats gevonden en wilde ons nog eens bedanken. Voor die mensen zijn wij soms een lichtpuntje in de duisternis. Dat doet me deugd. Daarom blijven we Kerstmannetje spelen.”