De IJslandse aswolk die het luchtruim en de journaals in heel Europa ruim een week in de ban hield, heeft alvast iéts waardevols voortgebracht. Los van het feit dat de hemel in onze contreien al lang niet meer zo maagdelijk blauw was geweest, zette het vliegende stof der aarde ons aan tot reflectie over onze manier van reizen. Bij uitbreiding over onze hele way of life. We konden toch nergens naartoe.
Blijkbaar zijn veel mensen zelfs gehaast op reis. Vlug, vlug enkele dagen sneeuw of zon meepikken, fotootje trekken en hup met de verse kiekjes weer naar huis. Als dan een verre vulkaan wat roet in het eten komt strooien, slaan bij velen de stoppen al door. Vreemd, waarom niet enkele dagen bijboeken en het er nog wat langer van nemen? Het is immers vakantie, en geen mens zal het je kwalijk nemen. Iedereen heeft het toch op het nieuws gezien, niet soms?
Langzaam en duurzaam reizen, het voelt zoveel relaxter en je hoeft je geen zorgen te maken, moest je ergens vast komen te zitten. Altijd wel een vriendelijke inboorling te vinden die je met plezier gratis eten en onderdak verschaft in ruil voor een goed verhaal. Ik ken alvast één sportieveling die zijn tijd vooruit is en op zijn fiets de wereld verkent. Hij is nu goed een jaar onderweg en bevindt zich ergens tussen Nepal en China, puur op eigen kracht en daarbij nog goed voor de kuiten. Te volgen op paulswereld.be.
Slow travel, slow food, slow journalism, voor degelijkheid en diepgang. Genoeg vakgebieden die smeken om vertraging, een moment van rust om even op adem te komen in een steeds sneller draaiende wereld. Hebben we nog wel tijd om elkander te beminnen, buiten het obligate vluggertje in het weekend?
Slow love, weer een discipline die smeekt om genoten te worden. Prince had het ruim twintig jaar geleden al over het heerlijke, trage bedrijven der liefde. ‘So much better when we take our time.’ Nu weet ik niet zeker of er een vorm van liefde bestaat die de kleine Prins op hoge hakken nog niet heeft bezongen, maar ik ben alvast van plan zijn advies in deze niet in de wind te slaan. Ik begin er vanavond nog aan!
Maar wacht, ik moet eerst vlug, vlug nog een deadline halen. Dodelijk voor iedere slow way of life.
Vanavond alvast niet, schat!
Zeg dat Zigi het gezegd heeft
donderdag 22 april 2010
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
"Het obligate vluggertje in het weekend?"
BeantwoordenVerwijderenDe ervaringsdeskundige aan het woord Zigi????? :-)
Neenee, da gaat nie over ons, hè! Wij zijn immers nog nie getrouwd!
BeantwoordenVerwijderen